Jeśli chcecie otrzymać informację mailowo możecie zapisać się do newslettera:

http://zbigniewkruk.com/newsletter-fotoksiazka/

Efekty sesji zdjęciowej znajdziecie tutaj Manufaktura fotografii

Film z sesji : Anataka jesień/zima 2011

Fotograf taki jak ja potrafi nosić na swojej szyi 4kg + pozostałe 4-5kg na ramieniu w torbie. Praca w takim zestawie przez 1-2h nie robi wrażenia – lecz wszystko powyżej zaczyna być poważnym wyzwaniem.

Oryginalne paski już dawno poszły w odstawkę – zastąpił je pasek neoprenowy z mocowaniem na 2 aparaty. Był to dla mnie wtedy ogromny skok jakościowy – amortyzacja, oraz 2 aparaty na jednym pasku niesamowicie ułatwiły mi pracę. Jednakże plecy doskwierały coraz bardziej.
No i dostałem pasek Dual X firmy Reporterstrap. Nie ukrywam, iż złożenie tego do „kupy” zajęło mi trochę. Podpiąłem aparaty i … dało odczuć się sporą różnicę. Jednakże fotoreporter zawsze używa sprzętu sprawdzonego – dlatego też dopiero testy live coś mogłyby powiedzieć na 100%

Moje pierwsze zlecenie z Dual X nie zostawiło po sobie wspomnienia „wow” – były plusy, były minusy. Głównym problemem – opanowanie aparatów. Musiałem uważać by nie obić ścian lub ludzi… Druga sprawa to regulacja pasków – nie przewidziałem, iż kucając aparaty też będą niżej… trzeba więc dokładnie wyregulować paski, dopasowując je do swoich warunków.
Jednakże kolejne zlecenia to przyzwyczajanie się do paska, uczenie się go, uczenie się chodzenia z nim – a przede wszystkim obracania, bez obijania ścian. Powstawanie nawyków, odruchów itp… I tak mijały kolejne zlecenia, a Dual X po prostu był tam gdzie jego miejsce – na moim ramionach.

Aż pewnego dnia, przyjechałem na zlecenie i okazało się, iż zapomniałem „naramienników”. Na szczęście miałem swój stary pasek w torbie, który został szybko awaryjnie zamontowany w uchwytach aparatu..
Jednakże po 30 min poczułem dyskomfort, po 2h czułem ból, a po 5 godzinach było coraz gorzej… Dopiero wtedy zrozumiałem ile Reporterstrap robił dla mojego kręgosłupa. Po 12h reportażu z Dualem czułem zmęczenie pleców – ale było to zmęczenie – a nie ból który czułem przy użyciu paska neoprenowego. Taka zmiana jakościowa była mocno odczuwalna.
Po sezonie używania Duala wiem, że był to dla mnie strzał w 10tkę. Ruchy opanowane (nie obijam aparatów, w krytycznych momentach ręce same chwytają aparaty), poruszam się swobodnie. Dual x nie jest alternatywą dla pasków – to inna półka produktu – skierowana do osób które mają wysokie wymagania. Pasek Dual X zdecydowanie polecam – nie tylko dla osób które mają problemy z plecami – polecam każdemu, by mógł cieszyć się fotografowaniem jak najdłużej. Wraz z dbałością o zdrowie dostajemy wysokiej jakości pasek, który zwyczajnie ułatwia fotografowanie.

Czy obawiam się o mocowanie? Cóż – początkowo miałem obawy – lecz wyrobiłem odruch zapinania dodatkowego zabezpieczenia – a to eliminuje możliwość upadku aparatu. Jednakże patrząc z perspektywy całego sezonu jak działa Dual X – nie mam już tych obaw.

tutaj możesz zobaczyć inne produkty www.reporterstrap.com

Niestety – ciężko wymagać od przyszłych małżonków doświadczenia w tym temacie – a także moje zbyt agresywne nagabywanie może przynieść skutek odwrotny – dlatego zapraszam Was do filmu reportażowego – ze ślubu – nie jednego, a wielu. Prawdziwego reportażu. Gdzie jest akcja, montaż –ale także i przesłanie.

Krótko mówiąc – zobaczcie co może zrobić … niespełniony reżyser, a Wam pozostawiam ocenę…

P.S. Oczywiście – nie jest moim celem udowadnianie, iż film ze ślubu jest czymś złym. Niemniej jednak w świecie Mc’Donalda trzeba nauczyć się odróżniać kameruna od operatora kamery (i podobnie posiadacza aparatu fotograficznego od fotografa). Czasem wręcz uważam, iż dobry operator wyciśnie znacznie więcej z tego dnia niż fotograf! Po prostu skorzystałem z okazji, iż ktoś pokazał dobitnie i wybitnie jak pracują niektórzy właściciele kamer…

Część osób już wie – czy poprzez FPFS czy poprzez Facebooka – niemniej jednak postanowiłem i tutaj napisać… ale od początku:

Prezentacja zdjęć nastręcza wiele problemów. Wybór odpowiedniego medium to sprawa na tyle istotna, iż każdy fotograf zacznie się nad nią zastanawiać. Nie ma jednej idealnej formy – lecz do konkretnego celu konkretny produkt może być najlepszym wyborem. Fotoksiążka to produkt którego nazwa od zawsze kojarzyła mi się źle – wręcz paskudnie (produkt z supermakretu). Jednak dwa lata temu zobaczyłem iż tak nie musi być. Jednakże problemy z kontrolą jakości (firmy Bl….)  i ogólny spadek jej spowodował, że zdecydowałem samodzielnie tworzyć fotoksiążki.

Przez długi czas jako fotograf nie potrafiłem znaleźć dla siebie dobrej metody prezentacji zdjęć – właściwie oferowałem jako główny produkt prezentację DVD. Dobrze wykonana prezentacja może przez długi czas wystarczyć – ale jednak papierowa, namacalna postać byłaby wskazana.
Do decyzji o wyborze fotoksiążki dochodziłem dość długo. Jednak argument o powrocie do korzeni był dla mnie wystarczający. Wystarczy przejść się do księgarni – zajrzeć do działu z albumami fotograficznymi – mamy tam prawdziwie książki – papier kredowy, wysokiej jakości druk, okładki fotograficzne, obwoluty – czasem płótno – jednym słowem klasyka. Oczywiście mnogość możliwości wykończenia finalnie wpływa na całokształt i ogólny odbiór, dlatego też tworząc spółkę KD z Marcinem Dąbrowskim postanowiliśmy stworzyć najlepszą fotoksiążkę na rynku – począwszy od druku – skończywszy na części introligatorskiej.

Tak więc dochodzimy do sedna – KD Albumy – czyli fotoksiażka

Zawiłe opisy szczegółów technicznych są dla mnie nic nie warte i nie będę Was nimi zanudzać – mógłbym pisać bajki w stylu „program ochrony koloru” czy też inne marketingowe bzdury, lecz są to tylko słowa lepszego czy też gorszego copywritera – osoby która nie ma do czynienia z fotografami. Dla mnie wyznacznikiem całej mojej pracy jest odbiór albumów przez fotografów. Ich zachwyty nad tonami, czerniami, papierem, oprawą…

Tak powstało nasze hasło przewodnie – od fotografów – dla fotografów. Tworzyliśmy produkt z myślą o fotografach. Tych ślubnych – ale także tych którzy chcą mieć swoje zdjęcia wydane w porządnym albumie. Posiadać nie namiastkę albumu fotograficznego – ale pełnowartościowy produkt, w najlepszym wydaniu. Fotografie aktu, portrety, street, krajobrazy – te wszystkie zdjęcia czekają na adekwatną oprawę – klasyczną – bo tylko klasyka przetrwa próbę czasu.

Mam świadomość iż na rynku obecnie panuje moda na fotoksięga (ta rozkładana na płasko)  i nie zamierzam negować go. Jednak dla osób które szukają klasyki, produktu który będzie albumem fotograficznym „jak z księgarni” mam zaproszenie na www.kdalbumy.pl

Zbigniew Kruk
współzałożyciel KD Albumy

Drukujemy albumy fotograficzne w nakładzie od 1 sztuki. 

Witam.
Mam do Pana takie nietypowe pytanie związane z fotografią.

Jestem młodym fotografem i zaczynam zarabiać na fotografii ślubnej…. Jednak zdobyć klientów bez dobrego portfolia jest bardzo ciężko bo wiadomo, że każdy chce zobaczyć umiejętności fotografa….. i tutaj pytanie do Pana … za jaką kwotę ( na rok ) mógłbym używać Pana zdjęć z kategorii ślubne na własnej stronie internetowej. Pozwoliłoby mi to wzbudzić większe zaufanie u klientów.
PODKREŚLĘ ŻE JESTEM FOTOGRAFEM Z PODKARPACIA WIĘC NIE JESTEM W ŻADEN SPOSÓB PANA KONKURENCJĄ.
Jeżeli zgodziłby się Pan na takie rozwiązanie to oczywiście chciałbym podpisać umowę , ta umowa zawierałaby między innymi okres udostępniania zdjęć i dokładny adres mojej strony www na której te zdjęcia mogłyby się znajdować przez okres rok.

Proszę mi wybaczyć, że się nie przedstawiłem imię i nazwiskiem ale nie jest to powód do dumy, że proszę innego fotografa o wykorzystanie zdjęć. Oczywiście przedstawię się jeżeli zgodzi się Pan na moją prośbę.

Tak więc proszę o przemyślenie tematu i proszę o podanie ceny za udostępnianie zdjęć ( na rok, 6 miesięcy , 3 miesięce)

Pozdrawiam i czekam na odpowiedź

Fotografem jest dziś każdy – każdy kto ma aparat. Nie liczą się wykształcenie, umiejętności – i dziś padł ostatni bastion – portfolia też nie trzeba mieć. Wystarczy lustrzanka z MediaMarktu za 1899 zł i fotograf „pełną gębą”.
Czy ten tekst list bulwersujący – jest!
Jest bulwersujący, krzywdzący i udowadniający, iż patologia na rynku usług ślubnych jest wokół nas. Nie ma dziś pokory – jest jedynie chęć szybkiego wzbogacenia się, dorobienia – na lewo, na prawo – byleby przytulić ileś tam złotych.

Branża ślubna w dobie ponownego zalewu tandety pseudo fotograficznej musi trzymać się razem i trzyma się – choćby tutaj: FPFS
Takie miejsca jednoczą ludzi którzy pracują od dawna jako fotografowie ślubni, pracują nad poprawą jakości usług, swojej oferty czy profesjonalizmu w szerokim tego słowa rozumieniu.

Czy jest na to rozwiązanie – jest: trzeba wybierać marki – osoby z historią i doświadczeniem. Oczywiście – młodym i nowym też trzeba dać szansę. Ale młodzi i nowi powinni sami na tą szansę zapracować – bez oszustw, kłamstw. Pracując u boku jakiegoś fotografa – albo idąc do szkoły….

Jedyny pozytywny wydźwięk tego maila jest taki, iż osoba ta spytała się czy może… Gdyż standardem jest to, iż kradnie się (pardon – pożycza) bez pytania.

Czy mój post coś zmieni? Myślę, że niewiele…choćby dlatego, iż w Polsce wciąż wierzymy w 10 letniego Golfa TDI igła z Niemiec po dziadku rocznik 26 z przebiegiem 98.000 – i tak samo w pogoni za oszczędnościami para młoda będzie szukała najtańszej oferty. Mądry Polak po szkodzie pewnie nigdy więcej nie uwierzy w taki stan licznika… następnym razem kupi samochód z bardziej realnym przebiegiem… ale ślub bierzemy zwykle… raz.

Pierwszy raz w życiu robiłem zdjęcia przy wietrze który uniemożliwiał stanie w miejscu – jego podmuchy po prostu mnie przesuwały… Lecz będąc w takim miejscu nie miało to znaczenia – wrzosowiska z filmu Braveheart robiły wrażenie…

Ale Irlandia to także Dublin – miasto które zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Przepiękna architektura, cudowna atmosfera no i smak Guinnessa czy Jamesona. Miasto to tętni życiem! Na dodatek podczas mojego pobytu cały czas świeciło słońce

a więc kto chętny na wycieczkę do Dublina?

Kreta zaskoczyła mnie trochę… bylejakością architektury – przynajmniej wschodnia część – dlatego nie ma tutaj znanych z Santorini białych domków z niebieskim dachem – ale mamy za to ciekawe widoki i krajobrazy. Jest także plaża Vai na której rzekomo kręcono reklamę Bounty… Plaża może nie przypomina tych karaibskich – ale dziko rosnące palmy dają wystarczająco miły krajobraz.

Cóż – w tym roku też jadę na wakacje – więc jak ktoś jest chętny – to zapraszam…

Prawdziwe emocje, bijąca radość i goście którzy otoczyli parę młodą wieloma pozytywnymi uczuciami. Cudownie jest fotografować śluby par które otoczone są takimi pozytywnymi klimatami.

zapraszam na artykuł : FOTOGRAFIA ŚLUBNA czyli jak wybrać najlepszego fotografa cz. 1

Nie wyobrażajcie sobie Was siedzących na plaży w strojach ślubnych jeśli nie jesteście gotowi na odrobinę szaleństwa – wiatru we włosach i sesji zdjęciowej która skończy się kąpielą w morzu. To nie jest propozycja dla wyjątkowo odważnych – to jest propozycja dla osób które po prostu chcą czegoś więcej – chcą mieć wyjątkowe zdjęcia, które za jakiś czas przypomną im o wspaniałych chwilach które spędzili podczas podróży poślubnej.

Mając pewne doświadczenie w tego typu sesjach (a jest ono dość istotne) – proponuję Wam możliwość odbycia takiej sesji. Szczegóły ustalam indywidualnie.
info@zbigniewkruk.com lub telefonicznie 603-86-79-89

Dzień ślubu Oli i Maćka był zaplanowany perfekcyjnie – nawet pogoda nam sprzyjała. Wszystkie przygotowania odbywały się na terenie zamku Rydzyna – wyjątkowego miejsca – w którym później odbywało się także przyjęcie weselne. Atmosfera tego dnia była niesamowita… Rodzinna, liczne uśmiechy, pozytywne wibracje – nie ma nic piękniejszego dla fotografa ślubnego.

Olu, Maćku – dziękuję

I laurka : Zbyszku, my również dziękujemy- za świetną atmosferę przy robieniu zdjęć, Twój profesjonalizm oraz wyczucie sytuacji! No i przede wszystkim za efekt finalny- przepiękne zdjęcia! Osobom zastanawiającym się nad wyborem fotografa natomiast pełnym przekonaniem i z całego serca polecamy!!!

Tego dnia miało być słonecznie – jak już pisałem w zapowiedzi – ale nie było – może to dobrze… mieliśmy własne słoneczko…

aaaa… no i jeszcze laurka, którą właśnie dostałem :

„na wstępie raz jeszcze ogromne podziękowania za nasz plener…….od dwóch dni w pracy zamiast pracować co chwilkę oglądam nasze zdjęcia i wciąż nie mam dość Zresztą nie ma osoby która by się nimi nie zachwycała! Są piękne! Wszystkie! Każde jedno ma swój niepowtarzalny klimat. Bardzo dziękujemy! Wiedziałam , że jak ty zrobisz nam te zdjęcia to będą cudne ale nie spodziewaliśmy się aż takiego efektu:)
Żałujemy teraz tylko, że nie mieliśmy z tobą reportażu z całego ślubu i wesela..no cóż, nie można mieć czasem wszystkiego…”

Pewnego rodzaju eksperyment? Pewnie też – lecz nadal podtrzymuje swoją tezę, iż przy stolikach na polskich weselach nie dzieje się zbyt dużo – może wynika to po części z tempa wesela – braku czasu na dyskusje, na wprowadzenie – tylko wyścig by jak najszybciej podać pierwsze danie, wypić coś i znów dać porwać się muzyce…

Chciałbym zwrócić uwagę na jeszcze jedną rzecz -przygotowania w hotelu. Świetny sposób na ucieczkę od zgiełku domowego, od bałaganu, niedomalowanej ściany czy też … nadwrażliwej mamy. Jest to pomysł – który już półtora miesiąca później wypraktykowałem z inną parą – ale o tym za jakiś czas… Teraz zdjęcia :

czyli

www.fpfs.pl

Wystartowała nowa strona stworzona by promować dobrą fotografię ślubną.

Na stronie zalazły się wyniki konkursów fotograficznych, prezentacje prac użytkowników a także lista fotografów ślubnych.

Forum Profesjonalnych Fotografów Ślubnych powstało 5 lat temu, żeby zintegrować branże fotografów ślubnych oraz stworzyć nową jakość w fotografii ślubnej. Dziś FPFS to jedni z najlepszych fotografów, konkursy fotograficzne a także najlepsze miejsce do dyskusji o fotografii ślubnej.

Tutaj możesz zobaczyć także najlepsze zdjęcia ślubne, które wzięły udział w konkursie zorganizowanym przez FPFS

tak też robi ZUS…
gdy musiałem np. otrzymać zaświadczenie o tym, że nie zalegam i nie mam żadnych innych zaległości – myk – pani sobie na karteluszce zapisała co ma sprawdzić i już po 27 dniach zadzwoniła, że pismo potwierdzające jest do odbioru…

luz… na wakacje akurat wyjechałem – więc i tak bym nie odebrał wcześniej….

ale pismo które otrzymałem wczoraj wstrząsnęło mną….

a więc … mamy tutaj pismo z dnia 21 stycznia 2010 roku, które by nabrać odpowiedniej mocy prawnej musiało przeleżeć w urzędzie prawie 3 miesiące…

3 miesiące leżenia i składowania papieru… przyjmijmy że 20 mln polaków otrzymuje takie dokumenty… 9 g – 2 kartki A4, zadrukowane

to jest 180.000.000g= 180.000 kg = to daje 180 ton papieru – przechowywane przez 3 miesiące….

jak znam życie – żaden biurowiec tego nie przetrzymuje – więc jest wynajęta firma zewnętrzna….

ryza papieru 500 szt ma 5 cm wysokości

więc 40.000.000 kartek daje nam 400.000 cm wysokości – czyli 400 metrów!! – najwyższy wieżowiec w Polsce tyle nie ma…

jedna kartka papieru ma powierzchnię 0.062 m2

na 1 m2 mieści się 16 ryz

więc mamy 4000 metrów sześciennych papieru – czyli hala 4m wysoka na 10m szeroka i 100 m długa !!

yhh… jakoś przebolałem to, że pisma ZUSowskie mają ustawowy czas 3 miesięcy nabierania mocy ….

ale druga kartka wprawiła mnie w osłupienie….:

otóż ZUS przysłał mi w styczniu 2010 roku rozliczenie roku 2008….

więc ich ekspresowy system informatyczny made in Prokom potrzebował 13 miesięcy na zliczenie 12 składek…..

ehh…..

co ja robię tuu… uuu…uuuu… co ja tutaj robię…